Şu anda Akşam gazetesini okuyanlar beni aşağılıyorlardı,

budala ve hırslı aşık halime ne kadar gülüyor, haberin ayrıntılarına ne kadar inanıyorlardı? Sürekli bunu aklımdan geçiriyor, bir yandan da Füsun'un haberi okuyunca ne kadar üzüleceğini düşünüyordum. Annemin telefonundan sonra, Feridun'a telefon edip FÜsun'u ve bizimkileri bugünkü Akşam'dan uzak tutmasını öğütlemek geçti aklımdan. Ama yapmadım. Birinci neden, feridun'u ikna edememe konusuydu. İkinci ve daha derin neden ise, aslında bütün aşağılayıcı havasına, beni budala yerine koymasına rağmen, haberden memnun olmamdı. Bu memnuniyetimi kendimden saklıyordum, ama şimdi yıllar sonra çok iyi görüyorum: Füsun ile ilişkim, ona yakınlığım -her neyse- en sonunda gazetelere geçmiş, bir anlamda toplum tarafından kabul edilmişti! Bütün İstanbul sosyetesinin takip ettiği "Cemiyet" sütununda yazılan her şeyi - hele bunun gibi alaycı, sivri dilli rezalet haberini- herkes aylarca konuşurdu.

Orhan Pamuk- Masumumiyet Müzesi