“Bir gün bir âşık sevgilisinin kapısını çaldı. Sevgili içerden seslendi:
Kapıyı kim çalıyor, kim o!
Âşık: Benim, ben deyince,
Sevgilisi ona: Git buradan! Sen henüz olgunlaşmış değilsin, diyerek kapıyı açmadı.
O zavallı âşık kapıdan çekti gitti. Yollara düştü, ayrılık acısıyla yandı yakıldı.
Tam bir yıl sonra geri döndü ve sevgilisinin kapısını tekrar çaldı.
Sevgili içerden yine seslendi:
Kapıyı kim çalıyor, kim o!
Âşık: Sensin, sen dedi.
Sevgili kapıyı açarak; mademki sen ben oldun, ey ben gel içeriye, gönül evi dardır oraya iki kişi sığmaz, dedi”.[ö]

Mevlana